Paryż prosto z ekranu

22 września 2017, Michał Głombiowski

Podróże

Samo Hollywood wyprodukowało już ponad 800 filmów, których akcja dzieje się w Paryżu. Statystyki podają, że filmowcy uwiecznili już na celuloidzie 6 tys. punktów miasta. Wygląda więc na to, że bez stolicy Francji kino właściwie by nie istniało.

Przed zachodem słońca, 2 dni w Paryżu, Julie i Julia, Moulin Rouge, Hugo i jego wynalazek, Kod da Vinci, Bękarty wojny… Tytuły związane z Paryżem można by wymieniać w nieskończoność. Z tej mnogości wyłuskaliśmy cztery pozycje, w których miasto gra niebagatelną rolę i których plenery dość łatwo znaleźć podczas krótkiej wędrówki jego ulicami.

Amelia

Mało, który film przysłużył się do tego stopnia wizerunkowi Paryża, jak nakręcona przez Jean-Pierre’a Jeuneta komedia romantyczna o dziewczynie, która postanowiła spełniać dobre uczynki. W samej tylko Francji, podczas pierwszych 7 tygodni projekcji, obejrzało ją ponad 6 mln widzów.

Akcja hitu rozgrywa się głównie w dzielnicy Montmartre. Przechadzając się jej ulicami, można wyłapać nieco znajomych z filmu obrazów. Obowiązkowe punkty to kawiarnia „Les 2 Moulins”, którą znajdziecie na początku ulicy Lepic – to tu jako kelnerka pracowała bohaterka filmu – oraz sklep z warzywami i owocami „Collignon” na Trois Frères 56. Jego właściciel – pan Collignon – za nieustanne poniżanie pracownika został ukarany przez Amelię serią drobnych złośliwości. Po zakradnięciu się do jego mieszkania podmieniała mu ona kapcie na mniejszy rozmiar lub przestawiała godzinę na budziku.

Dociekliwi mogą też zajść na ulicę St. Vincent, na której to w początkowych scenach filmu ląduje mucha.

Kolorystyka Amelii była korygowana cyfrowo, obraz sprawia wiec wrażenie przyjemnego i ciepłego. W rzeczywistości Montmartre wygląda nieco mniej atrakcyjnie (tym bardziej, że twórcy filmu wyczyścili też komputerowo wszystkie uliczne napisy, brudy, graffiti na ścianach, itd.), ale cóż – takie są prawa kina.

O północy w Paryżu

Równie idylliczny obraz Paryża serwuje nam Woody Allen w filmie O północy w Paryżu. Główny bohater, pisarz, przechadza się wzdłuż Sekwany, zagląda z ukochaną na targi staroci, przesiaduje w kawiarniach z wieżą Eiffela w tle. Miasto jest sfilmowane w sposób pocztówkowy, a wrażenie to nasila się, gdy bohaterowi udaje się przenieść w czasie i natrafić na bohemę artystyczną z początków XX w.

Wszystkich paryskich miejsc, które pojawiają się w filmie wymienić nie sposób. Jeżeli chcecie jednak podążać śladami bohaterów zajrzyjcie m.in. do: Hotelu Bristol (112 rue du Faubourg Saint-Honoré), wytwornej restauracji Le Grand Vefour (17 rue de Beaujolais), Muzeum Rodina (75bis / 77, rue de Varenne), Rue Montagne St. Genevieve (to tu bohater spotyka Scotta i Zeldę Fitzgeraldów), Marche Paul Bert (96 rue des Rosiers), Shakespeare & Co. Bookstore (37 rue de la Bucherie – księgarnia ta pojawia się też w innym „paryskim” filmie – Przed zachodem słońca) oraz  na słynny most Pont Alexandre III, który wykorzystano w scenie kończącej film.

Diabeł ubiera się u Prady

Akcja komedii z brawurową rolą Meryl Streep rozgrywa się głównie w Nowym Jorku, miłośnicy Paryża znajdą jednak w niej kilka kluczowych scen kręconych w stolicy Francji. Ważnym momentem filmu jest kadr, w którym grana przez Anne Hathaway Andrea Sachs podejmuje decyzję o zerwaniu ze światem mody i wyrzuca w związku z tym telefon do fontanny. Znajdziecie ją na wschodnim krańcu Pól Elizejskich, na Place de la Concorde. Obok budynków w stylu rokoko oraz obelisku z Luxoru są tu także piękne fontanny i to właśnie je upatrzył sobie David Frankel, reżyser filmu, każąc aktorce podczas kilku dubli celować komórką wprost do wody.

Przed zachodem słońca

Film, będący kontynuacją obrazu z 1995 r. (Przed wschodem słońca), w którym dwójka nieznajomych wpada na siebie w pociągu i spędza razem kilkadziesiąt godzin w Wiedniu – zmienił scenerię z austriackiej na francuską.

Akcja – podobnie, jak w pierwszej części – dzieje się na ulicach, które przemierza para bohaterów (granych przez July Delpy i Ethana Hawka), prowadząc intelektualne dysputy.

Pierwsze sceny rozgrywają się w paryskiej księgarni Shakespeare and Company, w której grany przez Hawka Jesse, podpisuje książkę. To jedna z najsłynniejszych księgarni we Francji, a być może na świecie. Założyła ją w 1919 r. Amerykanka Sylvia Beach, przygarniając pod skrzydła początkujących amerykańskich pisarzy. Pojawiał się tu młody jeszcze Ernest Hemingway, Ezra Pound, James Joyce, T. S. Eliot, czy Gertruda Stein.

Lokal mieścił się przy 8 rue Dupuytren, a później 12 rue de l’Odéon, został jednak zamknięty w trakcie II wojny światowej. Dzisiejsza księgarnia – przy 37 rue de la Bucherie – to sklep założony w 1964 r. przez George’a Whitmana. Z początku nosił nazwę Le Mistral, później przemianowany jednak został na cześć dawnego lokalu Sylvii Beach na „Szekspir i spółka”. Kontynuując tradycję pierwszej księgarni o tej nazwie, stał się domem pisarzy, szczególnie ściągającego w tamtym czasie do Paryża pokolenia bitników (Allena Ginsberga, czy Williama S. Burroughsa). Po śmierci George’a prowadzenie sklepu przejęła jego córka, Sylvia.

Można tu nie tylko kupić książki, ale też pogadać o nich ze sprzedawcami, spotkać pisarzy na organizowanych wieczorkach czy pospierać się z czytelnikami podczas posiedzeń klubów dyskusyjnych. Zgodnie z tradycją zapoczątkowaną przed Sylvię Beach, lokal przygarnia też początkujących pisarzy, którzy w zamian za pomoc w prowadzeniu księgarni mogą przez jakiś czas korzystać z dachu nad głową, nocując na przygotowanych dla nich łóżkach na zapleczu księgarenki.

Bohaterowie Przed zachodem słońca, zaraz po spotkaniu w księgarni, wyruszają na niespieszny spacer po mieście. Fani tropienia ich śladów muszą przygotować się na kilka niespodzianek. Celine i Jesse podążają bowiem ulicą Saint Julien le Pauvr, która rzeczywiście biegnie niedaleko księgarni, kierują się ku Sorbonie i odbijają później w lewo w rue Galande. Ta filmowa marszruta jest całkiem logiczna do momentu, gdy w następnym ujęciu bohaterowie znajdują się niespodziewanie w innej części miasta. Ich spacer odbywa się bowiem nagle na drugim brzegu Sekwany, wzdłuż rue des Jardines St-Paul, w kierunku dzielnicy Marais 4. Takich skoków montażowych w filmie jest kilka. Najwyraźniej twórcy dali się skusić kryterium malowniczości trasy, a nie jej geografii.

Być może więc najrozsądniej będzie odpuścić sobie tropienie każdego kroku bohaterów i skupić się na bardziej konkretnych punktach pojawiających się w filmie. Jednym z nich jest kawiarnia Le Pure Cafe, na rue Jean Macé, w której nasi spacerowicze postanawiają przysiąść.

Nieco problemów może też sprawić lokalizacja domu Celine. Gdy Jesse proponuje, że będzie towarzyszył jej w drodze do mieszkania, bohaterka podaje adres: 18 passage des Petites-Ecuries. Czujni kinomani wyłapali jednak, że w rzeczywistości mieszkanie Celine znajduje się na dziedzińcu Court de l’Etoile d’Or po północnej stronie rue du Faubourg Saint-Antoine, pomiędzy Passage du Chantier i Cour des Trois Freres. I jeżeli chcecie odnaleźć znane wam kadry z filmu, to musicie udać się właśnie tam, a nie pod adres padający w filmie.

Niestety, i tu nie będzie łatwo: kamienica będąca własnością prywatną, ma zazwyczaj zamknięte wejście na dziedziniec. Być może jednak uda wam się uprosić sąsiadów o możliwość zerknięcia do środka lub wślizgnąć się niepostrzeżenie za jakimś mieszkańcem. Czegóż to w końcu nie robi się z miłości do kina!